Hoca ikindi ezanını okumağa başlamış. O sırada
bazı komşuları evlerinin önlerinde birbirleriyle
konuşuyorlar, sanki ezan sesini duymuyor gibi
davranıyorlarmış. Aslında O komşular camiye de
pek sık gelmiyorlarmış. Hoca sesini biraz daha
yükseltmiş, amma bakmış ki fark eden bir şey yok.
O tarafa doğru koşmağa ve koşarken de ezanı
okumağa devam etmiş.
O komşulardan birkaç kişi Hoca'ya bir şey
olduğunu düşünerek yanına koşuşup sormuşlar :
- “Ne oldu Hoca Efendi, niçin koşarak ezan
okuyorsun.?”
- “Sesimin nerelere kadar gittiğini merak ettim
de; arkasından koşuyorum” demiş.
Öğüt: Ezanların insanları ebedi kurtuluşa çağırdığını
unutmayalım. Her an eksilmekte olan ömür
sermayemizi en mükemmel şekilde kullanma gayreti
içinde olalım.